21 Oca 2016

Mümin Sarıkaya - Ben Yoruldum Hayat




Ben yoruldum hayat, gelme üstüme
Diz çöktüm dünyanın, namert yüzüne

Öyle çok yoruluyoruz ki, sevmek bir yük gibi yüreğimize. Kalbimiz bazen öyle acıların, öyle aldanışların üzerinden gelmeye çalışıyor ki kendimizi, içimizdeki en derin köşeye bırakıveriyoruz. Sona yaklaştıkça daha fazla kaybediyoruz kendimizi. Kendimizi kaybetmekten hiç korkmadık da bu suskunluk sesimizin bile kendini kaybetmesi öyle zor ki.. 

Gözümden, gönlümden, düşen düşene
Bu öksüz başıma gözdağı verme

Kendimizi kaybettiğimiz bir yer var ve biz o yerde ne bir tanıdığa rastlıyoruz ne de umut ediyoruz. Kaybedişlerin en kötüsü budur sanırım. Gönül kapılarının içeriden kitlenmesi. Kapıda kim kalır, içerde kim kalmıştır. Hepsi de koca bir boşluk gibi.. Hiçbir şeyin bir öneminin kalmadığı bir zaman burası.  Ne aldığımız nefes, ne verecek olduğumuz.. Bu zaman tanıdık zaten, bilirsiniz sizde. Sizin de önemsemediğiniz kişileri kaybettiğiniz olmuştur. Pencerenin diğer tarafında..

Ben yanıldım hayat, vurma yüzüme
Yol verdim sevdanın, en delisine

Ve bazen öyle bir an gelir ki, sevginden bile pişman olursun. Gönlün dağlar kadar ağırken. Sevdan hala dilinden dökülürken. Sevilmeyişinin verdiği o hüzün bir gözünün kirpiğinde kalır. Ne düşer ne de elinle düşürürsün. Gözünde bir yara gibi kalır aldanışın. Sonra kocaman bir aldanışa satılır sevdan’ Konduramazsın, ne sevgiye yakışır bu aldatış ne de gözlere..

O yüzden ömrümden giden gidene
Şu yalnız başımı eğdirme benim

Ömrümüz ise takvim yaprağında unutulmuş olan yaprak sayfaları gibi, arkanı döndüğünde zamanın bittiğini anlıyorsun. Sanki bir dakika içinde kopardığın her yaprak seni yıllarca uzağa atmış. Zaman gibi insanları da harcıyoruz ya da harcanabiliyoruz. Ne kalbimiz durdurabilir bunu ne de gözlerimiz. Heba edilen bir sevgininse kurtarılabilecek bir tarafı kalmadığı için ölümle içli dışlı olmaya başlarsın. Sonra anlarsın ki ölüm zaten yanı başımdaydı sadece aşk gözlerimi kör etmiş. Ya görmek istememişsin ya da görememişsin.

Ben pişmanım hayat, sorguya çekme
Dilersen infaz et, kar etmez dilime

Şimdi ise her şey bitmiş. Ne ölüm ne de başka bir şey içinizde kaybettiğinizi bulur ne de gülümsemenizdeki canlılığı. Yaşanabilecek hiçbir şey sizi daha ileriye götürmeyecektir. Yaşamanız gerekeni en ağır şekilde yaşamış ve gereğine sesimiz kısılmıştır.

Sözlerim ağırdır, dokunur kalbe
Şu susun ağzımı, açtırma benim

Suskunluksa içimize attığımız onca şeyin, kalbimizi parçalaması. İçimizde söyleyebileceğimiz öyle çok sözler var ki! İçerde kalmasını sağlarız. Çünkü söyleyeceklerimiz en çok kendi canımızı yakar. En çok kendimizi acıtır.

Sevgi bir yolun başında beklemekti. Yolun sonuna gelmek değil. Aldanışlarım hep oldu. Olmaya devam etti. İçimdeki ses hiç susmayacak. Yaşanmamışlar kapımı çalarken, yaşadıklarım o kapıyı kapatacak… Acı sevgiye yakışmayan bir şeydi, güven verilebilecek bir şeydi… Sevgi varsa güvende vardı.. Olmayan sevginin peşine düşmüş güveni bulamadım. Şimdi kapılarım kendime bile kapalı..

RuE/Ocak2016



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder