9 Tem 2013

A'ya



Aslında aynı düşünsek bile söyleyebileceklerimiz hep farklıydı. Bu yüzden bir yerden tutmaya çalışırken diğer yerden düşüyoruz. Artık kırmak için bahaneler arar olduk sonrasında da hiç çekinmeden söyleyebildik. Keşke daha iyi bahaneleri olsaydı insanların birbirini kırmak için. Sonra susmaya başlıyoruz birbirimizi sevmeyi unuturken. Her sabah aynı insanlarla aynı otobüse binmemize rağmen birbirine gülümseyemeyen insanlar oluyoruz ama yine de içlerinden biri o sabah gelmezse meraklanıyoruz ya da ben öyle sanıyorum.  Kulağımda müzikle otobüsü de duraktaki insanları da geride bırakıyorum. Her sabah aynı hüzünle gülümsemeye başlıyorum. Aklıma düştüğün anda çıkmaza düşüyorum ya hani! Hani hep takılıp düşecek gibi oluyorum ya! Bugün o olmayacak! Zamanın yaralayıcı etkisini üzerimden atmaya çabalıyorum. Sen hep söylerdin ya hani; Sihirbazın tavşanını kaybetmesi kralın soytarısının terk etmesine benzemez diye! Anlata biliyor muyum? Sen zaten beni terk etmiştin değil mi? Şimdi sıra kaybetmen de!
Ne söyleyebilirim ki arka sayfa da kalmış birkaç aşk sözcüğü gibi, geçmişte kalmış birkaç yıllar yığını çokta önemli değildi.  Ne de olsa önümüzde yaşayabileceğimiz uzun yıllar geride kalmıştı. Büyümüş olmalısın sende ya da seni gördüğümde hiç değişmemişsin dedirtecek kadar umursamadan yaşamışsındır.
*
A’nın kalbini nereye koyarsan koy hep aynı itirazı yaşıyor. Yaşamaya devam sevmeyi azalt.
B'nin kalbine selam!

RuE/Temmuz2013

6 yorum:

  1. sonra da bitiyor zaten...

    YanıtlaSil
  2. bazen keşke dersin...
    can yanmadan başka bir durağa varmak mümkün değil midir hayatta?
    sorular sorular yanıtsız sorular..
    kendime de söylenirim hep A da takılma artık diğer seslere ve diğer cümlelere geç artık diye
    bunu yapmak söylemek kadar kolay olmuyor sevgili rue...
    çok güzel bir yazıydı ve beni derin yerlerde bıraktı..
    sevgilerimle..

    YanıtlaSil
  3. Maviye iz süren; Keşke ..

    Teşekkürler sevgiler..

    YanıtlaSil
  4. RuE otobüs ve bekleme bölümü kendimize kalan nadir zamanlardan o yüzden bize kalan ufacık zamanlarda bizde kalanları oynatıyoruz beynimizin sahnesinde..
    Hep aynı film, hep aynı senaryo kalpte de hep aynı yangı..
    :(

    YanıtlaSil
  5. Ah orda ne çeşit oyunlar dönüyor =)
    Bir gün senaryo değişecektir
    sevgiler..

    YanıtlaSil