12 May 2012

Vakit Yol..




Avuçlarım da ki telefonu sıkmaktan vazgeçmem gerektiğini fark ettiğimde, bunu yapmaya başlayalı aylar olduğunu fark ettim. Tek bir numara aramamak için sildiğim numara. Mesajlarını hala sakladığım bir numara.. Deniz kenarında beklerken çok tan beklemekten vazgeçtiğimi anladım. Önemsizdim artık. Belki de çoktan yeri doldurulmuş hatırlanmayan biriydim. Buraya nasıl geldik ve üzülen neden benim? Neden söyleyemedim ki?

İlk tanıştığımız da söylemişti tek yalanını ama yalan yalanı çoğaltmıştı. Öyle üzerinde duracağım bir şey değildi! Keşke bildiğimi bilseydi ya da söyleseydi.

Bir yalanın içinde kaybolduk. Yıllarımız geçti beraber ama o yalan hiç çıkmadı aramızdan ve sona geldik.

Bir yalan vardı söylenmeyen!

Ya söyleyecekti, beni kaybedecekti!

Ya da söylemeyecekti, ben kaybedecektim!

Söylemedi! Ben kaybettim..

Kolay olanı seçti.. Bildiğimi bilseydi yine de gider miydi? Bu sorunun cevabını da hiçbir zaman öğrenemeyeceğim.

Bir gün sana yazacağım demişti. Ne olursa olsun ayrılmış bile olsak yazıp kendi ellerimle teslim edeceğim demişti. Şimdi onu bekliyorum. Saatimin zamanını kovalayarak. Her günü gözlerimde kırarak,gözlerimi kırarak sensizliğe..

Şimdi düşüncelerim dolarken gözyaşlarımla, ruhum kendi kendinin infazını imzalar yokluğumuzda. Bitiş çizgisine vardım sonunda kendi yalnızlığımda boğula boğula..
Şimdi yol alma vaktidir, gelen yok! Ben yokum,yokuz.. Sonumuzu hazırlayan yalan dışında.. Önüme çıkan hiçbir şey yok!

RuE/Nisan2012

Eksik kaldı ya bu hikaye..


2 yorum:

  1. Rue, çok duygulusun..
    Yazıların, hüzünlerin sanki beni içine çekiyor ve sonra benden kesitleri dışa vuruyor..
    Bende ayrı olsak dahi, ikimiz de başkalarına ait olsak dahi bana yazmasını isterdim..
    Ama benim ki imkansız..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok teşekkür ederim..
      bir yerlerde bizim gibi olanlar çoğunlukta..

      Sil