7 Oca 2012

1-2-3 Tıp..






-Günaydın sevgilim, bir çayla devam etmeli kaldığımız yerden..

Küçük kaldırım taşları üzerinde, büyük adımlar atmayı severdin sen. Kelimelerim düşerdi ardından sonra denizlerim dökülürdü gözlerimin mavisinden..Şimdilerde düşecek bir şeyim kalmadığını söylemiş miydim sana?

Ah sevgilim!
Öyle bir özlem yetiştiriyorsun ki avuçlarım da, tüketiyorum dokunduğun yerleri.. Her gece avuçlarımda öldürüyorsun masum kelebekleri sırf kanatları değdi diye yokluğuma. Bende yıldızlarla buluyorum kafayı sırf saçlarını hatırlatıyorlar diye. Geceyi beklemek heyecanlandırıyor bazen bu geceyi de karanlık odamda görebilecek miyim diye? Hatırlamıyorsun değil mi sevgilim? Ben karanlıktan korkardım! Baş edemezdim kâbuslarla. Baş edemezdi içimdeki zehir aşkınla. Değiştim değil mi? Şimdilerde benimle baş edemiyorlar. Senli saatlerim gelip yerleştiği zamanlarda sessiz oluyorum ama nasıl bir sessizlik görmen lazım bendeki görünmeyenleri. Sonra sen gidiyorsun! Öylece hoşça kal bile demeden! Gözlerime bakışların yerleşmeden! İşte o zaman savaşa başlıyorum duvarlarla! Öldürüyorum her bir ışığı gözlerimde! Kendi ellerimi kendi boynuma sarıyorum!  Ah sevgilim bunu bana neden yapıyorsun? Sensizliği ben seçmedim ki!


Aslında;
Kurduğumuz her hayal hala beni ziyaret ediyor. Bunu da bilmiyorsun çünkü tek taraflı kalmış hayallerimiz. Hayır, taraf tutmak değil bu! Sadece tek taraflı kalmışlar. Ben de kalmışlar anlayabiliyor musun? Yaşayan tarafta kalmışlar.
Sabahları sadece kahvaltı da olup, öğlenleri olmuyorlar. Öğlenleri derin uyku da oluyorum. Bunun sebebi de Nazan. Onunla tanışmanı isterdim. Bazen onu seviyorum bazen nefret ediyorum. O belli etmiyor.

Yine mi gidiyorsun erken değil mi bu son?
Sen de haklısın tabi birazdan Nazan hemşire kapıyı açacak. Kömür gözleriyle beni yatağa götürecek. Bir bardak su, beş yada altı tane hap ve ben uyuya kalacağım senin olmadığın bir yastıkta.

Ah sevgilim sende rahat uyu. Toprak izin vermez sana zarar gelmesine. Korkma onunlayken ama yine gel..


_ Haydi bakalım uyku vakti..1-2-3 tıp..



RuE/Ocak2012

3 yorum:

  1. ''Ah sevgilim!'' cümlesiyle başlayan paragrafta özlemi öyle güzel betimlemişsinki tekrar tekrar okuyorum o paragrafı...

    YanıtlaSil
  2. herkes aslında hiç kimsedir demişsin ya.. bu okuduklarım da "hiçkimselerin" ortak safrası, aynı sancısı, tıpkı basım acısının göze sürümü..
    Hiç bir acı tahayyül edilemez; fakat böyle kelimelere dökünce, okudukların senin durumuna az biraz uyuyorsa, şuranda bir ağrı oluşturuyorsa, hasbelkader yalnız değilim sanırım dersin... Okuyunca öyle dedim!

    YanıtlaSil
  3. özlem tek başınada yeter anlatmaya..

    teşekkürler sevgiler.

    YanıtlaSil